زهرازقدح صافدلان رنگ نداردآیینه گوهر خطر از زنگ ندارد

دل در خم آن زلف ندانم به چه روزستدر خانه تاریک گهر رنگ ندارد

قد تو نهالی است که همدوش ندیده استتمکین تو کوهی است که همسنگ ندارد

نخلی که ندارد ثمری دوری ازو بهبگریز ز طفلی که به کف سنگ ندارد

هر چشم زدن چشم کبود تو به رنگی استنیلوفر چرخ این همه نیرنگ ندارد

از دشمن پرخاش طلب هیچ میندیشزان خصم حذر کن که سر جنگ ندارد

در هر قدم راه خرد کعبه ودیری استسر تا سر صحرای جنون سنگ ندارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب که گلاب از گل خورشید گرفته استیک بوسه ز لعل لب او رنگ ندارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love