تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند

من خرده جان را چو شرر باختم اینجاپروانه درین راه اگر بال و پر افکند

تا سبزه وگل هست ز می توبه حرام استنتوان غم دل را به بهار دگر افکند

دستی که به آرایش زلف سخن آموختاخگر نتواند ز گریبان بدر افکند

در دامن تسلیم در آویز که چون تاکهردم نتوان دست به شاخ دگر افکند

از هیچ دلی نیست که اگاه نباشماز بس که مرا درد طلب دربدر افکند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هنگامه ارباب سخن چون نشود گرمصائب سخن از مولوی روم در افکند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring