سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرداز ما چه می توان بردباماچه می توان کرد

از خواب غفلت ما در سنگ چون شرر ماندشوقی که کوهها را ابر سبک عنان کرد

امید خانه سازی از عاشقان مداریداز خارخار نتوان سامان آشیان کرد

شوری که در دل ماست شوقی که در سرماستاز سنگ می تواند سرچشمه ها روان کرد

شیرین کلامی ما کاری که کرد با ماچون خواب صبح ما را در دیده ها گران کرد

ای ابر بی مروت تا چند خشک مغزیما را غبار خاطر از دیده ها نهان کرد

با شوخ چشمی عشق کوه شکیب هیچ استدر سنگ این شرررا پنهان نمی توان کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سررشته تأمل هر کس که داد از دستچون شمع صائب آخر سردرسرزبان کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love