من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذاربحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار

گفتگوی توبه می ریزد نمک در ساغرمپنبه بردار از سر مینا و در گوشم گذار

از خمار می گرانی می کند سر بر تنمتا سبک گردم سبوی باده بر دوشم گذار

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت عمرهاستقامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

گر به هوشیاری حجاب حسن مانع می شوددر سرمستی سری یک بار بر دوشم گذار

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیشپنبه ای بر لب از آن صبح بنا گوشم گذار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می چکد چون شمع صائب آتش از گفتار منصرفه در گویایی من نیست، خاموشم گذار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love