زهی ز اندیشه لعل تو پرخون جام فکرت‌هاز خط عنبرینت پشت بر دیوار، حیرت‌ها

دل عارف غبارآلوده کثرت نمی‌گرددنیندازد خلل در وحدت آیینه صورت‌ها

محیط از چهره سیلاب گرد راه می‌شویدچه اندیشد کسی با عفو حق از گرد زلت‌ها؟

چنین آن حسن عالم‌سوز اگر بی‌پرده خواهد شدبرون می‌آورد وحدت‌گزینان را ز خلوت‌ها

نگنجد در قبا عاشق، وگرنه از برای مامهیا کرده‌اند از اطلس افلاک خلعت‌ها

درآ در حلقه اهل نظر تا روشنت گرددکه در بیماری چشم نکویان است حکمت‌ها

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ادب بند زبان عرض مطلب می‌شود صائبوگرنه خامه ما در گره دارد شکایت‌ها

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love