ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار

درچشمه سوزن نبود راه گره رااز سر بگذر، پای درین سلسله بگذار

درقافله ما جرس هرزه درا نیستدستی زخموشی به دهان گله بگذار

شاید سری ازمنزل مقصود برآریچون گرد سری درپی هر قافله بگذار

دلجویی دشمن در توفیق گشایدجای سخن خصم به هر مسئله بگذار

از خوشه دو سر خواستن از بی بصریهاستتحسین بجا هست، حدیث صله بگذار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مکن اظهار تهیدستی خود راسر پوش به خزان تهی حوصله بگذار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets