غوطه خوردم درشراب ناب و مخمورم هنوزگم شدم درچشمه خورشید وبی نورم هنوز

گرچه شورمن جهانی را به شور آورده استاز نظرهاچون دهان یارمستورم هنوز

پاره شد زنجیر تاک از باده پرزورمنتاچه باخمخانه گردون کند زورم هنوز

عمرهاشد تاچوموم از شهددورافتاده اممی خلددر پرده دل نیش زنبورم هنوز

گرچه ازویرانه من جغد وحشت می کنددرخرابات مغان دانندمعمورم هنوز

باده منصور ازجوش زبردستی نشستمیزندجوش اناالحق خون مغرورم هنوز

در سفرهرچند چون ریگ روان عمرم گذشتاز وصال کعبه چون سنگ نشان دورم هنوز

اهل عالم غافلنداز صورت احوال منمن میان صد هزارآیینه مستورم هنوز

خاکساری گرچه با خاکم برابرکرده استحرف درکار سلیمان میکندمورم هنوز

غوطه درخون شفق زد پنبه صبح جزامیزند برقلب ناخن داغ ناسورم هنوز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرچه صائب شهرت من داغ دارد مهر راعشق اگر این است خواهد کردمشهورم هنوز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets