منقار من ز صبح ازل بود دانه سوزدر بیضه بود ناله من آشیانه سوز

ای بخت، چشم باز کن این بزم راببینماییم و آن نگار وشراب بهانه سوز

از چشم او مدار تمنای مردمیهرگز که دید مردمی از مست خانه سوز

خاکسترش به دامن صرصر گره زندبر طور اگر نظر فکند حسن خانه سوز

بلبل دگر به شعله آواز من کجاست ؟گلبانگ من چو برق بود آشیانه سوز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به قطع این غزل تازه تا رسیدآتش چکاند از مژه کلک زبانه سوز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love