ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویشچسان دل داد خط را کاین چنین استاد بررویش ؟

رمیدن جمع با خواب گران هرگز نمی گرددچسان این هر دو را آمیخت با هم چشم جادویش ؟

به خال او سپردم خرده جان را،ندانستمکه در ایام خط پنهان کند رو خال هندویش

به تیغ بی نیازی می کشدخضر و مسیحا رابه صید من کجا رغبت کند مژگان دلجویش؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مدار دلبری برنعل وارون است خوبان رامشو زنهار صائب ناامید ازچین ابرویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets