به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانشچه حسن نشأه خیزست این که میگون است ریحانش

نباشد دور اگر خطش طلایی درنظر آیدکه طوق هاله زرین می شود ازماه تابانش

به نور دیده خود چون چراغ صبح می لرزدسهیل شوخ چشم از پرتو سیب زنخدانش

دل عشاق چون برگ خزان برخاک می ریزدبه هر جانب که مایل می شود سرو خرامانش

عیار شوق بلبل رانمی دانم،همین دانمکه آتش زیر پا دارد گل از شوق گریبانش

به باد بی نیازی می دهد شور قیامت رااگر بردارد از لب مهر خاموشی نمکدانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. درین بستانسرا سروی بلند آوازه می گرددکه باشد همچو صائب نغمه سنجی درگلستانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring