به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش

اگر ذوق تماشای خودآن مغرور دریابدکه می آرد دگر از خانه آیینه بیرونش ؟

در آن وادی که من چون سیل فارغبال میگردمز چشم آهوان دایم نظر بندست مجنونش

دگر عاشق به شیرین کاری صنعت چه دل بندد؟که شیرین دهان تیشه فرهاد ازخونش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چنان قالب تهی کرده است صائب ازتماشایشکه همچون صبح صادق برسفیدی می زند خونش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love