ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایشپری در شیشه دارد از تذروان سروبالایش

زبان العطش گویی است هرمژگان آن ظالمبه خون عاشقان تشنه است ازبس چشم شهلایش

ز مژگان قدسیان را رخنه ها افکند درایمانز دل روی زمین شد پاک از زلف زمین سایش

فلک پیمانه پرمی شود ازگردش چشمشزمین برسرکشد مینای می از سرو بالایش

که حد دارد ز طومار شکایت مهربردارد؟که می پیچد عنان سیل رامژگان گیرایش

لبش هرچند درظاهر نمی گردد جدا از همسخن چون خامه ریزد از به هم پیوسته لبهایش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گریبان چاک چون محراب می آرد برون صائبز مسجد زاهدان خشک راذوق تماشایش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love