حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش

روی تو آتشی است که زلف است دود اوشیری است غمزه تو که دلهاست بیشه اش

سروی است قامت تو که ازجای می کنددر هر دلی که پنجه فرو برد ریشه اش

دست از هنر چگونه نشوید کسی به خون ؟فرهاد را ز پای درآورد تیشه اش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون اختیار پیشه و شغل دگر کند؟صائب که شد ز روز ازل عشق پیشه اش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love