ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

گر بیخبر روم ز جهان جای طعن نیستیک کس نیافتم که بپرسم نشان خویش

نانش همیشه گرم بود همچو آفتابهرکس به ذره فیض رساند زخوان خویش

چون سرو درمقام رضا ایستاده امآسوده خاطرم ز بهار و خزان خویش

آن ساقی کریم که عمرش دراز بادفرصت نمیدهد که بگیرم عنان خویش

ساغر به احتیاط ستاند ز دست خضردرمانده ام به دست دل بدگمان خویش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پروای خال چهره یوسف نمی کندصائب ز نقطه قلم امتحان خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern