مابه خون جگریم از می گلگون قانعبا خماریم ز لعل لب میگون قانع

هرگز از می نشود جام نگونش خالیهرکه چون لاله شود بادل پر خون قانع

می شود ساغرش ازباده حکمت لبریزشد به خم هرکه ز مسکن چو فلاطون قانع

فارغ از دردسر جاه شود ، هرکس شدبه کلاه نمدازتاج فریدون قانع

خفظ اندازه محال است توان در می کردچون به صد بوسه شوم زان لب میگون قانع؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از نظربازی آن لیلی عالم صائببه تماشای غزالیم چو مجنون قانع

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern