ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع

ز خاک سوخته پروانه را برانگیزدبنفشه وار، هوای بهار گریه شمع

بیا که تا تو چو گل رفته ای ز بزم برونز هم نمی گسلد پود وتار گریه شمع

اگر چه دورم ازان بزم، می توانم دادحساب خنده گل با شمار گریه شمع

خبر نداشتم از شعله های بی زنهاربه آب راند مرا جویبار گریه شمع

چه شود ازین که بلندست دامن فانوس؟چو هیچ وقت نیامد به کار گریه شمع

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حذر زگریه آتش عنان صائب کنکه نیست گریه او در شمار گریه شمع

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring