دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغشبی به روز نکردیم زیر پای چراغ

به ناامیدی من رحم کن که می سوزدطبیب بر سر بالین من به جای چراغ

همیشه زیر سیاهی است داغ روزن مندرآن حریم که تاریک نیست پای چراغ

بس است معذرت کشتنم پشیمانیکه آه سرد نسیم است خونبهای چراغ

اگر چه ریخت ز هم تاروپود فانوسمبه گردش است همان درسرم هوای چراغ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر ستاره به خورشید می رسد صائبکجا رسد به رخ آتشین صفای چراغ ؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets