شده است هرسو برتنم فتیله داغکه خانه زاد بود عشق را وسیله داغ

دگر که دست گذارد مرا به دل، که شده استز سوز سینه هرانگشت من فتیله داغ

چنان که چشم غزالان محیط مجنون شدچنان گرفته مرا درمیان قبیله داغ

به آن رسیده که انگشت زینهار شودز سوز سینه خونگرم من فتیله داغ

چنان که در ظلمات آب زندگی است نهانبود به زیر سیاهی مرا جمیله داغ

ستاره سوخته ای همچو من ندارد عشقکه تار بخیه به زخمم شود فتیله داغ

به ما سیاهی بیهوده لاله گو مفروشکز اهل درد نگردد کسی به حیله داغ

ز دودمان فتیله است رشته جانمکه داغ کردن من می شود وسیله داغ

ز دوری تو چنان بزم عیش افسرده استکه پنبه بر سر میناست چون فتیله داغ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضای سینه من صائب از توجه عشقچو لاله زار بهشت است پر جمیله داغ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets