تا شده است از دوربینی عاقبت‌بین دیده‌امدر ترازوی قیامت خویش را سنجیده‌ام

منت دست نوازش می‌کشم از دست رداز قبول خلق از بس بی‌تمیزی دیده‌ام

کی نظر بندم به صحرا می‌کند چشم غزالاین نوازش‌ها که من از سنگ طفلان دیده‌ام

می‌کند در پیش پا دیدن نگاهم کوتهیبس که از شرم غدار او نظر دزدیده‌ام

بوده ذوق پاره گردیدن گریبان‌گیر منجامه‌ای چون کعبه در سالی اگر پوشیده‌ام

بر زمین ناید ز شادی پای من چون گردبادتا خس و خاشاک هستی را به هم پیچیده‌ام

زینهار از کامجویی دست خود کوتاه دارکز گل ناچیده من صد دامن گل چیده‌ام

کرده‌ام از بهر کاهش خویش را گردآوریچون مه نو ز التفات مهر اگر بالیده‌ام

مد احسان می‌شمارم پیچ و تاب مار راچین ابرویی که من از اهل دولت دیده‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آیهٔ رحمت شمارم سبزهٔ زنگار رااز جهان نادیدنی از بس که صائب دیده‌ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring