گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می‌کنمترک سر زین رهگذر بر خویش آسان می‌کنم

سایلان از شرم احسان آب می‌گردند و منمی‌شوم آب از حیا با هرکه احسان می‌کنم

تا چو عیسی دست خود از چرکِ دنیا شُسته‌امدست در یک کاسه با خورشید تابان می‌کنم

تنگ ظرفی دستگاه عیش را سازد وسیعهست تا یک قطره می در شیشه طوفان می‌کنم

گرچه خون در پیکرم ز افسردگی پژمرده استپنجه در سرپنجهٔ دریا چو مرجان می‌کنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هرکه از سنگین دلی خون می‌کند در کاسه‌اماز دل خونگرم من لعل بدخشان می‌کنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets