خاک را از آب روی خود گلستان می‌کنمقطره‌ای تا در بساطم هست طوفان می‌کنم

آنچنان کز لفظ گردد معنی بیگانه دوردر سواد شهر جولان در بیابان می‌کنم

گرچه از قسمت دم آبی نصیب من شده استصد دهان زخم را چون تیغ خندان می‌کنم

از جهان آب و گل تا دست شُستم چون مسیحدست در یک کاسه با خورشید تابان می‌کنم

تیر باران حوادث تر نمی‌سازد مراخواب راحت همچو شیران در نیستان می‌کنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دیدهٔ من تا سفید از گریه چون دستار شدخواب در یک پیرهن با ماه کنعان می‌کنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring