نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردمتماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم

چه سازد با دل دریا کش من تلخی عالممکرر بحر را در کاسه گرداب خود کردم

ندارد خواب عاشق ورنه من افسانه عالمبه کار چشم بیدار و دل بیخواب خود کردم

از آن است تاج شاهان پایتخت اعتبار منکه از دریا قناعت چون گهر با آب خود کردم

ز خواب مرگ چون نبود مرا امید بیداریکه من در روزگار زندگانی خواب خود کردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خودی پیچیده بود از قبله حق روی من صائبنمازم رد نشد تا پشت بر محراب خود کردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise