به هر حالی که باشد گرد گل همچون صبا گردمنیم نگهت که از گل در پریشانی جدا گردم

همین امید بر گرد جهان سرگشته ام داردکه او برگرد دل من گرد آن ناآشنا گردم

اگر چه از جگرداری برآتش می توانم زدندارم زهره تا برگرد آن گلگون قبا گردم

دری نگشود بر روی چو مهر از دربدر گشتنمگر یک چند گرد خویشتن چون آسیا گردم

اگر شمشیر بارد بر سرم در دل نمی گیرمنیم آیینه کز اندک غباری بی صفا گردم

وفا دین من و مهربتان آیین من باشدرخم از قبله برگردد گر از مهر و وفا گردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چنان با بیوفایان صائب آن بدمهر می جوشدکه با این مهر نزدیک است من هم بیوفا گردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring