سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردمدرین وحشت سرالنگر من مجنون نمی کردم

امید سنگ طفلان بود باغ دلگشا ورنهبه تکلیف بهار از خانه سربیرون نمی کردم

نمی گشتم سفید از زردرویی در صف محشربه خون گردست و تیغ یار را گلگون نمی کردم

ز شغل خانه سازی زنده زیر خاک می رفتمپناه خود خم می گر چو افلاطون نمی کردم

که می آمد برون از عهده دریا کشی چون منقناعت از می لعلی اگر با خون نمی کردم

ز خود بیرون شدم آسوده گردیدم چه می کردماگر این کفش تنگ از پای خود بیرون نمی کردم

اگر آیینه آن سنگدل می بود در دستمنمی دادم به دستش تا دلش را خون نمی کردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نمی شد بی بری بار دل آزاده ام صائباگر چون سرو من هم مصرعی موزون نمی کردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring