تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را

راندن نکند خیرگی از طبع مگس دوراندیشه ز خواری نبود مرد دون را

از پیشروان دل نگرانی نتوان بردپیوسته بود چشم ز پی راهنمون را

نگذاشت ز سر، سرکشی آن زلف ز آهمحرفی است که در مار اثرهاست فسون را

عقل است که موقوف به کسب است کمالشحاجت به معلم نبود مشق جنون را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مکن از بخت طمع برگ فراغتکز باده نصیبی نبود جام نگون را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern