ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدمبه زیر تیغ رفتم تا زبند آزاد گردیدم

زپیچ و تاب جوهردار گردید استخوان منزبس برخویشتن در تنگنای فکر پیچیدم

بغیر از گریه تلخ ندامت چیست در دستمچو گل زین دفتر رنگین که من بر یکدگر چیدم

منه انگشت بر حرفم اگر درد سخن داریکه بر هر نقطه من صد بار چون پرگار گردیدم

ز خون شکوه ام چون لاله دامانی نشد رنگینکشیدم کاسه های خون و بر لب خاک مالیدم

سرآمد گرچه در انصاف دادن روزگار منمسلمان نیستم از هیچ کس انصاف اگر دیدم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ندیدم روی دل از هیچکس غیر از سخن صائببه لوح آفرینش چون قلم چندان که گردیدم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring