دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آراممنگین را در فلاخن می نهد بیتابی نامم

ز بس زهر شکایت خوردم و بر لب نیاوردمبه سبزی می زند تیغ زبان چون پسته در کامم

اگر از شکوه دوران خموشم، نیست خرسندینمی خیزد صدا از بینوایی از لب جامم

به چشم همت من دولت دنیا نمی آیدمکرر آستین افشانده بر صید هما دامم

به زلف یار از هر بند پیوند دگر دارمنه چون مرغ دل اهل هوس نوکیسه دامم

ز مجنون یادگاری نیست جز من، جای آن داردکه سازد عشق از چشم غزالان حلقه دامم

سپند آتش رخسارم آسایش نمی دانماثر تا از وجودم هست در سیرست آرامم

شکست من ندارد حاصلی غیر از شکست خوددل خارا به درد آید ز عاجز نالی جامم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در آغاز محبت دست و پا گم کرده ام صائبنمی دانم کجا خواهد کشید آخر سرانجامم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love