ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیمچو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم

میان نغمه سنجان چمن آن عندلیبم منکه در ایام بی برگی ز بستان بر نمی آیم

رگ سنگ است هر مو از گرانجانی براندامممن از خواب گران غفلت آسان بر نمی آیم

نمی دزدم ز کوه قاف دوش از بردباریهاولی از عهده ثقل گرانجان بر نمی آیم

نیفشانم چو یوسف تا ز دامن گرد تهمت رابه تکلیف عزیزان من ز زندان بر نمی آیم

ز جرأت می توانم بر صف محشر زدن، امابه آه و دود دلهای پریشان بر نمی آیم

مرا با بوریای فقر چسبان است آمیزشبه پای خود چو شکر زین نیستان بر نمی آیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز نعمت خوارگی هر چند شد فرسوده دندانمهمان صائب من از اندیشه نان بر نمی آیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets