نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویمسفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم

از آن بیماری من می شود هر روز سنگین ترکه گیرد گوش خود با هر که درد خویش می گویم

بود در دیده حق بین من دیر و حرم یکسانندارد سنگ کم در پله بینش ترازویم

از آن ساغر که در آغازِ عشق ، از دستِ او خوردمهمان بیخود شوم هر گاه دست خویش می بویم

کلید از خانه دارد قفل وسواس و من از حیرتگشادِ عقدهء دل را ، ز هر بیدرد می جویم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می گلگون چه سازد با دل پر خون من صائب؟که من از ساده لوحی خون به خون پیوسته می شویم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets