اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم

کشش بحر مرا جانب خود باز کشیدگرچه چون موج ز دریا به کنار افتادم

شد به یک چشم زدن خرج عدم خرده منتا جدا ز آتش سوزان چو شرار افتادم

شد مگر قطره من بیخبر از شکر وصول؟که ز دریا به کف ابر بهار افتادم

ز آهن و سنگ چه سختی که نیامد پیشمدر دل سوخته ای تا چو شرار افتادم

فتح بابی که مرا شد ز گلستان این بودکه ز خمیازه گلها به خمار افتادم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من که یک عمر به خود راه نبردم صائببه چه امید به اندیشه یار افتادم؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring