ز عمر باج ستاند می دو ساله مابه آفتاب شبیخون زند پیاله ما

ز بی قراری ما دردسر کشد بالینشبی که دختر رز نیست در حباله ما

ز زیر بال ازان سر برون نمی آریمکه رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نشسته تا به کمر در میان خاکسترهنوز تشنه داغ است برگ لاله ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring