گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما

روز تعطیل به عرفانکده مشرب نیستصبح شنبه خجل است از شب آدینه ما

همچو خورشید بود بر همه عالم روشنکه می کهنه بود همدم دیرینه ما

صرفه از ما نبرد خصم به روبه بازیناخن شیر دماند ز جگر کینه ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از فیض هواداری آن زلف سیاهنافه مشک بود خرقه پشمینه ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets