مشرق مهر بود سینه بی کینه ماصاف چون صبح به آفاق بود سینه ما

خون اگر در جگر نافه آهو شد مشکمشک خون می شود از خرقه پشمینه ما

ریشه سبزه زنگار رسیده است به آبچه خیال است که روشن شود آیینه ما؟

آن که بر نعمت الوان جهان دارد دستمی برد رشک به نان جو و کشکینه ما

تا ز مستی جهالت به خمار افتادیمبه کدورت گذرد شنبه و آدینه ما

در پریخانه ما جغد هما می گرددصبح شنبه خجل است از شب آدینه ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شسته رو می شود از گرد یتیمی صائبگوهری را که فتد راه به گنجینه ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern