مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود رابه هر آیینه تاریک منما جوهر خود را

Vurma daş qəlbin önündə daşa öz gövhərini,Çəkmə hər bir qaralan aynaya öz cövhərini.

تو ای پروانه عاجز، تلاش قرب آتش کنکه من از گرمی پرواز می سوزم پر خود را

Əgər acizsən o pərvanə kimi, atəşə yan,Yoxsa göylərdə uçub yandır o balu pərini.

ازان خورشید بر گرد جهان سرگشته می گرددکه بر فتراک صاحب دولتی بندد سر خود را

Cahanın başına fırlandı günəş sərsəri tək,Kim səfər eyləsə, bağlar yəhərə şeylərini.

کسی تا چند پنهان چون زره زیر قبا داردز بیم تیر باران حسودان جوهر خود را؟

Paxılın atdığı oxdan nə qədər gizlədəsənƏba altında zirehtək sən həyat cövhərini?

نیم مجنون اگر در دامن گردون نیندازمنهد گر بر سرم خورشید تابان افسر خود را

Atmasam torpağa, Məcnun deyiləm, mən günəşinBaşıma min naz ilə qoyduğu taci-zərini.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیامد مهر تابان بر سر بالین من صائببه خون رنگین نکردم تا چو شبنم بستر خود را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Saibin başının üstündə gəlib durmasa yar,Qanlı göz yaşı, inan, isladacaq bəstərini.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets