هر چند از گهر صدف آسا لبالبمنتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم

تا کام من ز شهد خموشی گرفت کاماز یکدگر نشد ز حلاوت جدا لبم

هر چند در لباس شکرخند می زنماز دل چو پسته زهر نهفته است تا لبم

چون صبح می کشم نفس ساده از جگرآسوده است از سخن مدعا لبم

انگشت زینهار برآورد از زباناز بس گزیده شد ز حدیث خطا لبم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مانند تیغ اگر چه به جوهر سرآمدمصائب به حرف لاف نشد آشنا لبم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets