Baş çıxarmaq həm çətindir, həm asanİblisindən, mələyindən dünyanın.Adəm satdı bir buğdaya cənnəti,Tora düşdü kələyindən dünyanın.

Nə gözəldir, ürək geniş, söz açıq,Yaşamadım bir sevdamı yarımçıq.Əzab adlı dəyirmandan narın çıx,Keçəcəksən ələyindən dünyanın.

Arzum üçün bir mələyən cüyürdüm,O təpədən bu təpəyə yüyürdüm.Niyə qorxum kəfənindən?Nə gördümBeşiyindən, bələyindən dünyanın?

Biz özümüz özümüzdən öc aldıqKeçən günə gələn günü bac aldıqÖmrümüzün yarısında qocaldıqŞilləsindən, kötəyindən dünyanın.

Könül üzgün, xəyal küskün, dərbədərÖzün söylə zülm olarmı bu qədər?Arxasınca palaz kimi sürüdərBərk yapışsam ətəyindən dünyanın.

Könül düşdü min arzumun izinəBiləmmədik əyrisi nə, düzü nə?İndi kəfən toxuyuruq özünəÖz gülündən, çiçəyindən dünyanın.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets