Qocaldır insanı, qocaldır zaman;Ürəyin atəşi, közü qocalmır.Dağları, daşları qocaldan zaman,Bilmirəm, bəs niyə özü qocalmır?

Getdi baharımız, yer qışa qaldı.Düzlər qara qaldı, yağışa qaldı.Bizimki bir quru baxışa qaldı,Neyləyək arzunun gözü qocalmır.

Bəxtiyar, düşünək biz dərin-dərin.Xəyallar möhtəşəm, arzular şirin.Əsl sənətkarın, əsl şairinÖzü qocalsa da, sözü qocalmır.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring