آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست

داروی بیهوشی ارباب بینش گشته استگرچه خط عنبرین درد ایاغ حسن اوست

گرچه از خط آفتابش روی در زردی گذاشتهمچنان ناز بهاران در دماغ حسن اوست

هیچ پروایی ندارد از نسیم آه سردروغن خورشید گویا در چراغ حسن اوست

آن که مژگانش ترازو می شد از دل خلق رااین زمان خار سر دیوار باغ حسن اوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همچو صائب بلبلی کز نغمه اش خون می چکدروزگاری شد که در بیرون باغ حسن اوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring