چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیمبه که پیمانه خود از سر منصور کنیم

ما که از پرتو مهتاب نظر می بازیمبه چه طاقت هوس انجمن طور کنیم

ما چو نرگس به تن خویش نظر باخته ایمبه چه رو چشم به رخساره منظور کنیم

نمکی نیست درین عالم پرشور، مگراز نمکدان قیامت دهنی شور کنیم

بروی ای برق سبکسیر که در خرمن مادانه ای نیست که قفل دهن مور کنیم

عارفان غوره خود را می گلگون کردندما بر آنیم که صهبای خود انگور کنیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جاده روشن شمشیر بود دست بدستصائب از مرگ چرا منزل خود دور کنیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern