نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارملبی خموشتر از گوش آرزو دارم

معاشران همه در پای خم ز دست شدندمنم که بر سر خود دست چون سبو دارم

چه خنده های نمایان زبان زخمم کردهزار حلقه فزون جنگ با رفو دارم

ز بس که تند ز پهلوی محتسب گذرمگمان برد که مگر سرکه در کدو دارم

دهن گشودن من از خمار خاموشی استگمان برند که من ذوق گفتگو دارم

به بخشش فلک پست دل نمی بندمخبر ز عادت طفل بهانه جو دارم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دمید صبح و نشدتر دماغ من صائبدل پری ز تهیدستی سبو دارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets