زین نه صدف به روشنی دل گذشته امچون بحر بیکنار ز ساحل گذشته ام

مجنون به گرد من نرسد در گذشتگیچون گردباد، راست ز محمل گذشته ام

از دیر و کعبه نیست خبر رهرو مراچون برق بر سیاهی منزل گذشته ام

دلبستگی به سایه مرا سنگ ره شده استچون سرو و بید اگر چه ز حاصل گذشته ام

صید زبون چه عذر تواند ز تیغ خو است؟در حشر چشم بسته ز قاتل گذشته ام

ظلم است بنده کردن آزادگان به جوداز راه رحم، خشک ز سایل گذشته ام

چون موج، قدردانی دریاست مطلبمگاهی اگر به دامن ساحل گذشته ام

سایل به بی نیازی من نیست در جهانلب بسته بارها ز در دل گذشته ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب شده است سرمه نفس در گلوی منتا از حجاب عالم باطل گذشته ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets