همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم

با آن که سنگ را به نظر لعل می کنماز خاک تیره است چو خورشید مفرشم

در قبضه تصرف گردون کج نهاداز راست خانگی چو کمان در کشاکشم

اندیشه از سیاهی لشکر چرا کنم؟چون آفتاب مشرق تیرست ترکشم

از سوختن چگونه گریزم، که چون سپندبرآسمان اگر شده ام رزق آتشم

دارم چو موج تنگ در آغوش بحر راوز جوش اشتیاق همان در کشاکشم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چرا به رشته مریم برم پناه؟شیرازه گیر نیست حواس مشوشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets