آغاز خط مفارقت از یار می‌کنمدر نوبهار پشت به گلزار می‌کنم

حرفی که از لب تو شنیدم چو طوطیانروزی هزار مرتبه تکرار می‌کنم

بر دست کار رفته نباشد گرفت و گیرچون بهله دست در کمر یار می‌کنم

هرگز به عاشقان نکند چشم نیم‌خوابنازی که من به دولت بیدار می‌کنم

دندان مار را به نمد می‌توان کشیدچون گل ملایمت به خس و خار می‌کنم

هر نقش بد که رو دهد، از پاک گوهریبر خویشتن چو آینه هموار می‌کنم

آورده‌ام ز هردو جهان روی خود به دلدر نقطه سیر گردش پرگار می‌کنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سنگین کند ز گوش گران‌بار درد منصائب به هرکه درد خود اظهار می‌کنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love