ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم

بستیم لب به شهد خموشی ز گفتگوشکر به طوطیان سخنگو گذاشتیم

حاشا که تیغ صبح قیامت جدا کنداز فکر او سری که به زانو گذاشتیم

شستیم دست خود ز ثمر پاک همچو سروروزی که پای بر لب این جو گذاشتیم

کردند همچو سرو نفس راست بلبلانتا از چمن به کنج قفس رو گذاشتیم

از جرم ما مپرس چه مقدار و چند بودما کوه قاف را به ترازو گذاشتیم

نتوان دریغ داشت ز مستان کباب رادل را به آن دونرگس جادو گذاشتیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب شدیم مرکز پرگار آسماناز دست تا عنان تکاپو گذاشتیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love