ابروی او نرفت ز مد نظر مرادر زیر تیغ، زندگی آمد بسر مرا

دارم چو شمع گردنی از موم نرمترتیغ برهنه است نسیم سحر مرا

زخم زبان مرا نتواند گرفته ساختدل وا شود چو آبله از نیشتر مرا

بر رشته گسسته عمر سبک عنانباشد خطر چو سبحه ز صد رهگذر مرا

هر چند بگسلد رگ جان، نگسلم ازوپیوند دیگرست به موی کمر مرا

پیری مرا به گوشه عزلت دلیل شدبال شکسته شد به قفس راهبر مرا

تا در کمند رشته هستی فتاده امدل خوردن است کار چو عقد گهر مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب دو عالم از اثر توتیای فقرافتاد چون دو قطره اشک از نظر مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets