بیخود ز نوای دل دیوانه خویشمساقی و می و مطرب و میخانه خویشم

شد خوبی گفتار ز کردار حجابمدرخواب ز شیرینی افسانه خویشم

زان روز که گردیده ام از خانه بدوشانهر جا که روم معتکف خانه خویشم

هر چند که دادند دو عالم به بهایمخجلت زده از گوهر یکدانه خویشم

بی داغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوساز بال و پر خویش پریخانه خویشم

دیوار من از خضر کند وحشت سیلابویران شده همت مردانه خویشم

یک ذره دل سختم از اسلام نشد نرمدر کعبه همان ساکن بتخانه خویشم

آن زاهد خشکم که در ایام بهاراندر زیر گل از سبحه صد دانه خویشم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب شده ام بس که گرانبار علایقبیرون نبرد بیخودی از خانه خویشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern