بر دل غم سیم و زر دنیا نگذاریمبار خر دجال به عیس نگذاریم

خضر ره ما گرمروان عزم درست استسر در پی هر بادیه پیما نگذاریم

پیداست که از موج سرابی چه گشایدما دل به تماشاگه دنیا نگذاریم

محتاج به زینت نبود حسن خدادادآن به که حنا بر ید بیضا نگذاریم

تا دامن اطفال سبکبار نگرددما روی ز معموره به صحرا نگذاریم

دیوانگی ما همه از رنج خمارستاز تاک چرا سلسله برپا نگذاریم؟

ما را به ملامت نتوان توبه ز می دادگر سر برود گردن مینا نگذاریم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به رخ ما در دولت نگشایدتا رو به نهانخانه عنقا نگذاریم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets