به سینه تخم امیدی چو شوره زار ندارمستاره سوخته ام چشم بر بهار ندارم

چو درد و داغ محبت درین قلمرو وحشتبغیر گوشه دل هیچ جا قرار ندارم

گذشته است ز منصور پایه سخن منسر جدال به هر طفل نی سوار ندارم

عنان سیر مرا شوق بیقرار که دارد؟که همچو ریگ روان هیچ جا قرار ندارم

خجل ز رهزن این وادیم که در همه عالمچو گردباد لباسی به جز غبار ندارم

گرم به چرخ برآرد، ورم به خاک سپارددماغ شکر و شکایت ز روزگار ندارم

هزار حلقه فزون جنگ با نسیم نمودمهنوز راه در آن زلف تابدار ندارم

عبیر پیرهن گوهرست گرد یتیمیبه دل غباری ازان خط مشکبار ندارم

(بود چو تیغ ز من آب لاله زار شهادتچه شد به ظاهر اگر نم به جویبار ندارم؟ )

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گذشتیم از سر ناموس و اعتبار چو صائبهنوز در نظر عشق اعتبار ندارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring