چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینمدر پرده خجالت، زان روی شرمگینم

از زلف مشکبویان مغزم شود پریشانتا ریشه کرد در دل آن خط عنبرینم

یک برگ کاه ایشان بی کوه منتی نیستاز خرمن بزرگان عمری است خوشه چینم

افغان که همچو پرگار با پای آهنین منچندان که می زنم دور در گام اولینم

گفتی بمیر تا من از نو دهم حیاتتای روح بخش عالم من مرده همینم!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رازی که در دلم هست صائب ز طینت پاکچون آب می توان خواند از صفحه جبینم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets