فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگانرفته اند از حلقه ماتم برون دیوانگان

هر دم از بی اختیاری صورتی بر می کنندمهره مومند در دست جنون دیوانگان

سنگ طفلان چیست، کز جان و دل سختی پذیرکوه را سازند بی صبر و سکون دیوانگان

در بیابانی که باشد لاله زارش بوی خونمست گردند از شراب لاله گون دیوانگان

تا ز چشم شور ارباب خرد ایمن شوندمی زنند از داغ، نعل واژگون دیوانگان

بلبلان دیوانه اند و بوی گل از اتحادمی دود در کوچه و بازار چون دیوانگان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می کند باد مخالف شور دریا را زیادمی شوند آشفته صائب از فسون دیوانگان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern